Een onverwachte ontmoeting op La Gomera

Op een wandelreis wil je mooie wandelingen, maar ook een comfortabel en bijzonder verblijf. Waar je je thuis voelt en de lokale sfeer kunt proeven. Daarom maken we meestal van tevoren een selectie van locaties en soms stuiten we juist bij toeval op een plek die zeker de moeite waard is. Zo ook deze keer op het kleine Canarische eiland La Gomera.

Valle de Hermigua met zicht op Tenerife
Valle de Hermigua met zicht op Tenerife

Duurzaam toerisme

Begin jaren ‘80 ben ik al eens eerder op dit ruige, groene en ongerepte eiland geweest en ik ben blij dat sinds toen nog veel van de oorspronkelijke sfeer bewaard is gebleven. Nog steeds supervriendelijke mensen, trots op hun eiland, zich inzettend voor duurzaam toerisme. Tijdens onze verkenningstocht valt me wel op dat, vooral in Valle Gran Rey aan de westkust, veel is bijgebouwd. Ook wel logisch, het dorp ligt aan zee, aan het eind van een prachtige vallei vol palmbomen. Een hele mooie plek voor appartementen. Maar echte hoogbouw zie je er niet gelukkig.
Valle Gran Rey
Valle Gran Rey

We zoeken een authentieker onderkomen voor de nacht en gaan de vallei weer uit, de bergen in. Van daaruit kunnen we de dag erna een mooie wandeltocht maken door het nevelwoud bij de oorsprong van de rivier El Cedro, op de hoogvlakte van het eiland.

 

Ik bel met een klein hotel in het bergdorpje Las Hayas. Ze hebben nog een kamer vrij en vragen ons om de sleutel op te halen in restaurant la Montaña. Het wordt op de Canarische Eilanden al best vroeg en snel donker (ligging is ter hoogte van het zuiden van Marokko). We zijn blij dat we hier nog voor het donker kunnen aankomen. In het restaurant zit een tiental gasten aan een paar lange tafels. Rustig geroezemoes, geen muziek. Maar, denk ik: ik ben hier eerder geweest.

Bijkeukentje/museum van restaurant la Montaña
Bijkeukentje/museum van restaurant la Montaña

Déjà vu

Als ik de jongen achter de toonbank vertel over mijn déjà vu, gaat hij naar de keuken en komt tot mijn grote verbazing terug met de vrouw die mij ooit de soep serveerde: Efigenia Borges. Nu pas écht op leeftijd. Wat een verrassing, na 35 jaar bij toeval weer op deze plek. Efigenia blijkt een levende legende en begint te vertellen.

 
Dat ze meer dan 60 jaar geleden in het bergdorpje Las Hayas samen met haar man Manuel een kruidenierswinkeltje begon waar ze levensmiddelen verkochten. Ze een aantal jaren later besloot ook te gaan koken voor de lokale land- en bosarbeiders.
binnen bij efigenia
Eetkamer bij Efigenia

Ze maakte de traditionele vegetarische gerechten zoals ze dat geleerd had van haar moeder, met groenten uit hun eigen moestuin. Haar inmiddels beroemde Puchero (stoofpot), de Potaje de Berros (waterkerssoep) met Gofio (meel van geroosterde granen en mais) en de niet te vergeten Almogrote, een smeersel op basis van schapenkaas, rode peper en olie. Gerechten waar zelfs Angela Merkel speciaal voor langskomt als ze haar vakantie doorbrengt op La Gomera.

 

Koken zonder vlees

Efigenia was haar tijd ver vooruit: Vegetarisch koken met seizoensgroeten uit eigen tuin. Ze blijft er vrij nuchter onder. Vegetarisch? ‘Mijn moeder kookte zonder vlees omdat mijn vader er niet van hield’. Ze is een lokale beroemdheid en bekend tot ver buiten Spanje. Ook te zien aan de vele ingelijste artikelen uit diverse buitenlandse tijdschriften waar ze duidelijk trots op is en die ze graag laat zien.
Potaje de Berros
Potaje de Berros

Het heeft geen zin om naar haar leeftijd te vragen ‘Ik ben zo oud als ik eruitzie’. Maar je kunt zien dat ze hard heeft gewerkt in haar leven, eerst voor de arbeiders in de omgeving en later voor de eerste toeristen. Toen de hippies in de jaren ’60 neerstreken in Valle Gran Rey, serveerde ze al de beste gerechten van la Gomera.

 

En die soep 35 jaar geleden? Dat was inderdaad de beroemde potaje de berros. Net als veel andere traditionele gerechten wordt deze soep nog steeds veel gegeten op la Gomera en de andere eilanden.

Efigenia kookt met liefde
'Jullie komen uit Nederland? Dan kan je dit wel lezen...'
Inmiddels hebben haar kinderen en kleinkinderen de meeste werkzaamheden overgenomen. Maar ze is nog dagelijks op de achtergrond aanwezig. Onze tip? Pak een stoel en ga zitten. Eet wat de pot schaft en heb geen haast. Zolang ze leeft zal ze bij iedere tafel even langslopen, een praatje maken en je verleiden om haar huisgemaakte honing en ecologische wijn te kopen.
Uitzicht vanaf de huisjes
Uitzicht vanaf de huisjes

Hoewel onze kamer zich dichtbij het restaurant bevindt, staat de kleinzoon van Efigenia erop dat hij ons naar de verderop gelegen huisjes brengt. Het kleinschalige hotel (een aantal tweepersoonskamers en 3 individuele huisjes) is een perfecte uitvalsbasis voor wandelingen in het Nationaal Park Garajonay. Bij helder weer heb je een prachtig uitzicht op het noordwestelijk gelegen eiland la Palma.

 

De volgende ochtend vertrekken we weer vroeg voor een tocht door het oerwoud van laurierbomen in het Parque Nacional de Garajonay. Dit eeuwenoude bos, dat op de hoogvlakte van La Gomera ligt, houdt veel water vast wat uiteindelijk weer langzaam via de ravijnen naar beneden stroomt. Een bijzonder natuurverschijnsel.

 

Vijfendertig jaar geleden kwam ik bij toeval bij Efigenia terecht. En dan vorig jaar december weer. Toeval bestaat niet? Voor mij wel.

Het nevelige oerbos van Laurierbomen
Het nevelige oerbos van Laurierbomen
Share on facebook
Share on twitter
Share on whatsapp
Share on email
Share on print

Meld je aan voor blog updates

Meld je aan voor de updates van En Camino en je krijgt bericht als er nieuwe artikelen zijn.

Meer berichten van En Camino